کمتر از ده سال داشتم که مادرم را از دست دادم و همينطور پدرم را. در تمام اين سال ها، در تمام اين فراز و نشيب هاي زندگي، و در همه مناسبت ها و اعياد، به ويژه سالروز ميلاد حضرت زهرا (س) که بعيد مي دانم در هيچ روزي از سال به اندازه آن خوشحال باشم، همواره احساس حسرتي بزرگ روح من را در بر گرفته است.
حسرت روزهايي که بعد از نماز و در موقع خواندن مفاتيح مادرم من را صدا مي کرد تا در کنارش بنشينم و شايد تا زماني که دعاي جوشن را تمام کند خوابم مي برد در حالي که سرم بر زانويش بود. و همچنان حسرت مي خورم که اي کاش الان هم بود تا دست کم چند ساعتي به فکر فرو مي رفتم که امسال برايش چه بخرم يا برايش چه کار کنم، يا شايد اگر اين طرف ها زندگي مي کرد سري به او مي زدم و دستهايش را مي بوسيدم. دستهايي که هميشه يا سرگرم کارهاي بسيارزياد خانه بود و يا قرآن و مفاتيح... و شايد هم اگر در جايي ديگر زندگي مي کرد حداقل به او تلفن مي زدم براي تبريک، پنج تا ده دقيقه، فقط.
مي خواستم شاد بنويسم، نشد.
هر چه مي گذرد حسرتم بيشتر مي شود
ميلاد حضرت زهرا مبارک
|
+| نوشته شده توسط
بهروز ميرورزنده در سه شنبه
1387/04/04
|
