دو سه روز پيش وقتي در حال رانندگي بودم شنيدم که راديو بحث داغي را درباره شلوغي خيابان ها و ارتباط آن با مقررات رانندگي و همينطور نظارت پليس و الگوپذيري از اين ماموران زحمت کش پخش مي کند. همان موقع دو خاطره جالب يادم آمد. اولي اينکه در فروردين سال 1382 يکي دو هفته بعد از آغاز اشغال عراق به بصره رفته بودم.. در آن روزها خيابان ها خيلي خلوت بود چون هنوز تقريبا حالت جنگي در اکثر شهرها حاکم بود. در عين حال برق چراغ هاي راهنمايي در بعضي چهارراه هاي بصره وصل شده بود و اين چراغ ها کار مي کرد..

يک روز صبح به همراه دو سه نفر از همکاران براي تهيه گزارش با پاترول به سمت جنوب بصره حرکت کرديم.. به سر يک چهارراه نسبتا بزرگ که رسيديم ناگهان ديديم يک تانک انگليسي سر چهارراه در خيابان سمت راست ما ايستاده و يک سرباز هم با مسلسل کله اش را از آن بيرون آورده است.   با ديدن تانک که البته به شکل غير منتظره اي آنجا ايستاده بود راننده ما ناگهان پا را روي ترمز گذاشت..    در شرايطي که آن طرف ها پرنده هم پر نمي زد، ما و سرباز انگليسي و احتمالا راننده درون تانک مدتي با ترديد و تعجب و شايد هم ترس به هم نگاه کرديم..ترس ما وقتي بيشتر شد که سرباز بالاي تانک، لوله مسلسل را کمي به طرف ما چرخانيد... بعد از لحظاتي پر اضطراب! ناگهان چراغ راهنمايي جلوي ما قرمز و طبيعتا چراغ مقابل تانک اشغالگر سبز شد و آن تانک هم بلافاصله راه افتاد و از مقابل ما عبور کرد..تازه فهميديم در آن چند دقيقه آن تانک جنگي منتظر سبز شدن چراغ بوده است!

خاطره دوم هم اينکه چند ماه پيش وقتي در گردنه هاي باريک جاده هراز رانندگي مي کردم، يک خودروي پليس راه به رانندگي دو مامور جوان که احتمالا پليس هاي زحمت کش وظيفه بودند با سرعت دست کم 140 کيلومتر از من و چند خودروي ديگر سبقت گرفت.. چند کيلومتر جلوتر ديدم جاده بسته شده، بعد از پرس و جو متوجه شدم خودرويي که از روبرو مي آمده با ديدن خودروي پليس در حال سبقت، مجبور شده به سمت راست منحرف شود و به گاردريل هاي کنار جاده برخورد کرده ..  خوشبختانه کسي آسيب نديده بود.. اين بار!